One is To Many

by Fuze Andrey

It was mentioned in class that one of the basic capacities of the capable self is to remember polysemy of words which means that a word has many meanings. When I heard this, I remembered our lesson from Filipino 12 about the same topic. Our professor in Filipino 12 told us that every meaning of a word represents a different kind of situation that a person has experienced with that word. He stated the word ice as an example. He said that the people in cold places like Antarctica have about thirty or more definitions of ice. This is because each person, who contributed to the meaning of the word ice, has physically experienced a different situation with the ice. To explain this further, I would like to site a scenario wherein two different people have experienced a different situation with ice. The first person might define dry ice as a very cold object because that person has felt it physically. On the other hand, the second person might define it as an opaque substance by just merely looking at it. By now, it is clear that a definition of a word depends entirely or mostly on the experience of the person with that word.

Also, it was stated in class that when you combine words to make a sentence, you will produce a new meaning. In my understanding, we can change the meaning of a sentence by just changing a word in the sentence. So in reality, meanings or definitions in our world are infinite. Everything that we can see, feel, touch, taste and smell in this world of ours has meaning.


Lastly, Sir Garcia also mentioned that all of Shakespeare’s words can be found in the dictionary, but no one else can put those words together in a way that he can, nobody can do it but him. In my opinion, this means that every single one of us have a different way of constructing our own sentences or language even if we do speak the same language. We all have our unique way of expressing ourselves not only in action, but also in our words. By having our own unique way of constructing sentences or language, we are able to add ourselves to the infinite meaning that our world possesses.

Salaminate

by Dominic Echiverri

No it's no secret that all of us are angry in one way or another. But they fall in different degrees.
To bring the best out of this note, I find it's best that I say it in Filipino. As Father Ferriols said about philosophizing in Filipino, "It's more effective."

Alam mo yung ikaw yung "masayahin" o "palatrip" na tao sa mga kaibigan mo? Siguro natural kang ganyan. At magandang isipin na sadyang napunta sa'yo ang pagpansin ng tao na para bang wala kang problema sa mundo. At siguro nga wala kang problema, pero sadyang galit ka lang na tao.

"Angsty" sa Ingles.

Siguro ito ay dahil nanggagaling ito sa taong galit lang talaga. Parang pampigil lang siya talaga ng galit. Halimbawa, alam mong may mga karanasan kang nalampasan o dinadaraanan at alam mong galit ka, pero dahil sa tuwa mo lang at kasama mo mga kaibigan mo o ibang tao eh nagpapadala ka na lang sa tuwa. Kaya siguro kung ayaw mong magpakamatay at gusto mong masaya ang dating sa buhay, bababad ka sa samahan ng mga kaibigan o kapamilya o sa isang masayahing lugar o kaganapan. Hindi naman ito agad-agaran na masasabing perpektong katotohanan kung ibabase lamang sa mga istatistiko, pero mas maraming nagpapakamatay sa Europa kesa sa Pilipinas. Bukod siguro sa klima, e kapag namatay ka, maglalaro lang ng baraha at mag-iinuman ang mga katropa mo sa lamay mo. Katuwaan pa rin; wala man lang pakinabang ang pagiging melodramatiko mo sa pagiging emo mo.

Kaya lumalabas ang isang problematiko, isang ideya, isang kabalintunaan: tayo ba ay masaya dahil ayaw nating magalit? Mas nagiging galit ba tayo sa loob habang sa panlabas o sa kamalayan natin eh masaya tayo? Ika nga nila: ang mga masiyahing tao ay may kinikimkim na sakit o pagdusa. Hindi ko naman sinasabing otomatiko at tiyak itong totoo, dahil wala naman akong kinikimkim na sakit o pagdusa. Pero may mga kinaiinisan ako. Tulad mo, Janet Napoles, mamatay ka nang baboy ka pagkatapos kang mahanap ng taumbayan. At ang mga kasing-dumi rin ni Janet na mga tamad dyan na hindi naman nakikibaka sa pagbabago o sa pagsalita sa mga isyu ng bansa pero kung magsalita, akala mo mga political analyst. Manood na lang kayo ng Chicser concert sa SM na malapit sa inyo.

Siguro dapat kausapin minsan ang sarili, o magbalik-tanaw, o pag-isipan ang sarili. O di kaya'y magsalamin. Oo, magsalamin. Yung ginagawa mo sa kuwarto o sa banyo para tignan ang itsura mo. Ngayon lalimin natin. Magsalamin, tignan ang itsura't magtanong: ano na ba ako, sino na ba ako, at ako ba ay ako?
Sabi ni Socrates "An unreflected life is not worth living". "Walang kwenta ang buhay na hindi napagsalaminan" ang aking pagsalin rito, gamit ang salitang "pananalamin". O sa Ingles na gagamitin ko, "Life must be salaminated".

Dahil may iPhone at may mga ibang kagamitang elektroniko, para bang lalong napabilis ang buhay nating lahat. Ngunit, sa ibang pagkakataon, tulad ngayon at may sakit ako at bukod sa pag-aaral at pagtulog nararamdaman ko ang BAGAL ng buhay. Napapaisip ako sa mga bagay-bagay tulad ng narating ko pagkatapos ng tatlong taon sa kolehiyo: pwede pa ba kaya akong magkaroon ng Karangalang Latino sa pagtatapos? Hindi ko pa nasasabi kay **** magmula nang sophomore year na crush ko siya, at kung alam lang niya, may isang taong tunay na nais na alagaan at mahalin siya. At sa pagtapos ng lahat sa kolehiyo, ano nga ba ang gagawin ko? Maglo-Law School nga ako, pero pagkatapos nun, makakapagturo ba ako sa Ateneo tulad ng ninanais ko? O tutuloy na ba ako sa Masters of Law? O sa wakas maaamin ko na ba kay **** na ever since college crush ko siya, at kung alam lang niya, may isang taong tunay na nais na alagaan at mahalin siya?

Siguro hindi ko maiisip na magsulat tungkol sa pananalamin kung hindi ako napanalamin, dahil sa sobrang bilis ng buhay ko sa araw-araw, hindi ako napapahinto ng halos kahit na ano puwera lang tulog, pagkain, o pagtulog muli.


Manalamin. In English, Salaminate.